THE TELEPHONE AND ME

The cellphone has become an integral part of everyday life. Good communication is important to succeed in life. The telephone and cellphone have become obsolete and I-phone has taken over its place. I wish to narrate my association with one of the most modern gadgets in my life.

I am neither a pauper nor a prince. God has given me only what I needed and nothing more or nothing less. I can go for only the necessities of life and I cannot afford comforts and luxuries. For me, the telephone is a luxury. Only at the age of 59, I owned a telephone. 

Even after owning a telephone, I am more calculative in controlling the expenses than in enjoying the instrument and hence I earned the wrath of my wife and children. I do not like people talking endlessly over the phone, wasting their life.

I parted with the telephone after the advent of the cellphone. I have the cheapest and simplest model of the cellphone. I never wished to own the latest model with Internet connections etc., as I do not know the techniques of handling an I-phone.

I have more income to spend on the phone now. But habits never die. Myself and my wife hardly make any call though we have many people to contact. With no communication and personal visit, we feel isolated. We find others are also in the same boat.

I wonder at the present younger generation talking endlessly on cellphone and enjoying their life as personal contact is impossible nowadays. With age catching up and physical ailments adding to it, I doubt whether I have failed to make use of this wonderful instrument.

THE ART OF STORY TELLING TO KIDS

At 54, when I got my first grandson Chi Pranav, I was in cloud nine. I used to carry him across the streets and teach him a car, cow, tree, etc. en route. When he was 2 years old, he used to cuddle with me in bed and asked me to tell him a story. I told him the Lion and Mouse story wherein the mouse intelligently killed the lion in a well.

I told the story with all fanfare and action and roared like a lion etc. to make him fear but he was smiling at me with his eyes wide open. I also made some interim questions and he answered them correctly. After the story was over, when I asked him whether he feared the lion, he said he would kill the lion himself if it came before him.

My wife chided me for scaring our grandson by roaring like a lion without knowing the fact that the little fellow was not at all perturbed by my antics. She took him away but only to return him after he cried to come back to me to listen to my story. My daughter, smiling like a Mona Lisa, enjoyed her parent's association with her kid.

Whenever he wanted a story I repeated the same. One day, he asked for a different story, I could not tell him as I did not know any other kid's story. I just managed by telling him the same story changing the lion into a tiger and the mouse into a squirrel. He said it was the same story and not a different one and he did not like it.

I appreciated his intelligence but I could not tell him a different story. He then did not ask for any story saying that he was fed up with lion and mouse story. The same scenario was repeated after 4 years with my second grandson Chi. Keshav and then after another 4 years with the granddaughter sow.Sahana when they were two years old.

Now 18 years have passed and Chi. Pranav has completed his school education in the US and wants to pursue a career in Astro-Physics in the college. Even now whenever we meet he used to cuddle with me and lay beside me in the bed and start telling me the lion and mouse story. It is now my turn to tell him that I am fed up with the story.

When children get fed up with repetitive stories how about adults. I repeatedly write on family values, parents, old age problems etc neglecting hot topics on politics, cinema etc by which people will surely get fed up. Don't you think so? I am not also willing to write on those topics to make it interesting. 

At 73, my eyesight also has become poor. I have written 440 articles and 1400 snippets. It is high time that I should hang my gloves. I also thank everyone who has encouraged me to write.  I thank you for your wishes and support. My FaceBook Page will function as usual. Goodbye. May God bless you all.

MY CHILDHOOD MEMORIES

In 1951, When I was 6, I was in Manimuthaar Dam in Tirunelveli district. My father was working in P.W.D in the construction of the dam. It was constructed in between two hills on the river Manimuthaar. The water was tasty and it was supposed to be the best in Tamil Nadu. 

I was then studying in 2nd std in Thilak Vidyalaya High School in Kallidaikurichi nearby. Every day we went to the school in a van provided by the project. My father was given an independent house. I still remember the hills behind our house. 

During nights wild animals used to take away domestic pets. It was not safe to go out during the night. I still remember a 15 feet python crossing the road around sunset when one of the passersby fired twice at it with his gun and killed it. 

Vasumathi, the daughter of an engineer, was my best girlfriend. We used to play together. She was fair and beautiful. I missed her for a long time after leaving the place.  Since my father was on the transferable job, after a year in 1952, we next went to Periakulam in Madurai district.

There, I was studying at Victoria Memorial Board High School or V.M.B.H.S. Opposite to our house was the Hindi Prachar Sabha where I studied Hindi in the evening. Periakulam was separated by a river into North bank and South bank. 

I was 7 then and my next brother was 4. At that time, the movie "Haridas" which ran for more than two years was shown in Jaya theatre. My mother gave me 8 annas for two tickets to see the movie along with my brother. Somewhere, the coin fell through a hole in my brother's pocket. 

Our mother gave another 8 annas to see the movie. It was a story about a bad man turning into a devotee. In one scene, due to a curse by a sage, Haridas's legs got separated at the knee level and fled to a distant place making him lame. That scene was long in my memory.

One day, my one-year-old sister was missing. We searched for her in many places but it was difficult to identify her as her head was tonsured then. Finally, we got her from an old Muslim who was searching for its parents. 

In later years, whenever all our brothers and sisters got together, we used to make fun of her saying that she might be a Muslim. It was here, my father took me to a hotel for the first time. He got me a dosaa for 4 annas which was so big that I could eat only half of it.

ஏன் இந்த [ஏ] மாற்றம்

"கணவனே கண்கண்ட தெய்வம்" திரைப்படத்தில் அழகான கதாநாயகன் ஜெமினி கணேசன், ஒரு சாபத்தால் அருவருப்பாக மாறுவார். கடைசியில் பழைய அழகான உருவத்தை மறுபடியும் பெறும்போது எல்லோரும் கைதட்டி பாராட்டுவார்கள். 

இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? கதாநாயகன் அழகாக இருப்பதையே எல்லோரும் விரும்புகின்றனர். காலம் காலமாக நடிகர்களுக்கு அழகு முக்கியமாக இருந்தது. அடுத்தது நடிப்புத் திறமை. உலகம் முழுவதும் எல்லா நடிகர்களும் தாடி, மீசை இல்லாமல் தான் நடித்து வந்தார்கள். 

எல்லோரும் அதை வரவேற்றார்கள். ஒரு படம் பெண்களால் விரும்பப் பட்டால் குடும்பம் முழுவதும் படம் பார்க்க வருவார்கள், வரவு அதிகமாகும். பெண்களைக் கவர நடிகர்கள் அழகாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிலமை ஒரு காலத்தில் இருந்தது.

அதிக வியாபாரம் உள்ள ஹிந்தி படங்களில் நடிகர்கள் மீசை, தாடி இல்லாமல் நடிக்கிறார்கள். ஆனால் தமிழ் படங்கள் மிகவும் மாறி விட்டன.  முகம் தெரியாமல் தாடி, மீசை வைத்துக் கொண்டு நடிப்பது வழக்கமாகிவிட்டது. 

காதல் காட்சிகளில் தாடி மீசையை ஏன் எடுத்து விடுகிறார்கள்? அவர்களுக்கே தெரிகிறதல்லவா. எம்ஜியார், என்டிஆர், சிவாஜி, தேவ்ஆனந்த், ஜெமினி கணேசன், மம்முட்டி, மோகன்லால், போன்றோர் அவர்கள் தோற்றம், அழகுக்காக ரசிக்கப் பட்டார்கள். 

ஹிந்தி, பெங்காலி, தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் நடிகர்கள் தாடி மீசை இல்லாமல் தான் நடிக்கிறார்கள். ஆனால் தமிழ் நடிகர்களுக்கு மீசை வீரத்தின் அடையாளம். அது இல்லாமல் நடிக்க மாட்டார்கள். ஆனால் தாடி எதற்கு? 

மாறு வேஷம் போட, அரசர்கள் இரவில் ரோந்து போக, திருடனாக நடிக்க தாடி மீசை வைத்துக் கொள்வார்கள். ஏற்கனவே துளியும் அழகில்லாத முகத்தைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை. இதில் தாடி மீசை வேறு. வசூலுக்கு பெண்களின் உடைகளைக் குறைத்து விட்டு இதை சரி கட்டுகிறார்கள்.

எம்.எஸ்.வி.யும், இளையராஜாவும் இரு கண்கள். எம்.எஸ்.வி.யின் பாடல்கள் கொஞ்சம் மேல் ஸ்தாயியில் இருக்கும். இளையராஜா பாடல்கள் கொஞ்சம் கீழ் ஸ்தாயியில் இருக்கும். முதல்வர் டி.எம்.எஸ் ஐயும் பின்னவர் எஸ்.பி.பி. ஐயும் அதிகம் பயன் படுத்தினார்கள்.

இப்பொழுது  இசை. கேட்க சகிக்கவில்லை. எந்த வேளையில் கீ போர்டும் ஸ்டீரியோவும் வந்ததோ அப்ப பிடிச்சது தலைவலி. பாடும் குரலை இசைக் கருவிகள் கொண்டு அழுத்தி சரியாகக் கேட்க முடியாமல் செய்கிறார்கள். சுசீலாவின் "தங்கத்ிலே ஒரு குறை இருந்தாலும்" கேளுங்கள்.

ஏன் இந்த மாற்றம்? எப்படி வந்தது? யார் கொண்டு வந்தார்கள்? நீங்கள் அதை வரவேற்கிறீர்களா? இல்லை என்றால் ஏன் படம் பார்க்கப் போகிறீர்கள்? நாம் கொடுக்கும் பணத்திற்கு நமக்குத் திருப்தி வேண்டாமா? பிடிக்கவில்லை என்றால் தவிர்க்க வேண்டாமா?

நான் ஒரு வயதான பழைய பெருச்சாளி. நான் எழுதியதில் ஏதேனும் தவறு இருந்தால் அருள் கூர்ந்து என்னை மன்னிக்கவும். அடியாள் வைத்து என்னை அடித்துத் துன்புறுத்த வேண்டாம். என்னால் தாங்க முடியாது.

A DIFFERENT DEEPAVALI

On Deepavali, you are forced to get up at 4 AM. You sit on a wooden plank drawn with kolam. A spoon full of gingelly oil heated with black pepper, red chilly and betel leaf is applied on your scalp by the eldest female member with the singing of  GOWRI KALYANAM VAIBOKAME. 

Then you apply on the body, take bath, wear new dresses, do pranams to Lord and elders, swallow lehiyam and some snacks and sweets and go to fire the crackers till dawn. The first Deepavali I remember was in 1952 in Periakulam when I was 7. 

I remember a freak incident that happened on Deepavali day. My parents with other children had gone to our maternal grandparent's house, leaving me with my paternal grandmother as an escort. They had given me Rs.7/ for purchase of crackers. New dresses were already made. 

My grandmother told me not to waste the money on crackers which would ultimately become charcoal and advised me to give it to her and she would preserve it for me. I ignored her advice and purchased "Donkey" brand crackers, famous at that time, for the entire sum. 

To ensure that none of the crackers failed, we kept it on top of the mud oven in the kitchen after the night dinner. Around 2 AM, there was a loud explosion and my grandmother woke me up saying Deepavali had dawned and advised me to take oil bath. 

Suddenly, there was another loud explosion from the kitchen and we could not go near. We then remembered that we forgot to remove the crackers from the oven and in the heat, all the crackers got fired up and exploded. My grandmother was scolding at me all the time.

The entire kitchen was scattered with debris from the crackers, dislocated few vessels and spilled some food items. I was scared of my father also if she complained to him. I did not have anything to enjoy for Deepavali and sitting in the front yard, I was pathetically looking at my friends next door. 

திரைப் படம் எடுக்கலாம் வாரீகளா?

நமது கதாநாயகன் முதல் காட்சியில் தாயை தெய்வமாகக் கருதி வணங்குவார். எப்பொழுதும் தந்தை இருக்க மாட்டார். யாரிடமும் கை கட்டி வேலை செய்ய மாட்டார். அடிக்கடி பன்ச் டயலாக் பேசுவார். விதவிதமாக உடை அணிவார்.

அவருடன் கூட, அவரால் பேச முடியாத அசிங்கமான இரட்டை அர்த்தமுள்ள வசனங்களைப் பேச, ஒரு நண்பர் இருப்பார். இருவரும் வெளியே போகும் பொழுது கூப்பிடாமலேயே பஞ்சாயத்து பண்ணுவார். எல்லோரும் அவர் சொல்வதைக் கேட்பார்கள்.

அதைப் பார்த்து அழகான ஒரு பெண் அவரைக் காதலிப்பார். இருவரும் பாட்டுப் பாடி பல நாடுகளில், பல உடைகளில் நடனம் ஆடுவார்கள். பிறகு வில்லனுடனும் பத்து பேர்களுடணும் சண்டை போடுவார். இன்னொரு பெண்ணும் அவரைக் காதலிப்பார். 

அவருடன் கனவில் பாட்டுப் பாடுவார். அவருக்காக பத்து பேர்களுடன் சண்டை போடுவார். நடுவில் சம்பந்தம் இல்லாத ஒரு பெண்ணுடன் மது அருந்தி விட்டு அசிங்கமாக உடை உடுத்தி ஒரு குத்து ஆட்டம் போடுவார். பட வசூலை அதிகரிக்க இது ஒரு வழி என்கிறார்கள். 

எப்படியும் கதையில் ஒரு நிறைமாத கர்ப்பிணிப் பெண் இருப்பார். அவர் ஜாக்கிரதையாக இருக்கவே மாட்டார். தேவையில்லாத வேலையை செய்து மாடிப்படியில் தவறி விழுவார். ஒரு படியில் சமாளிக்காமல், இவர் எல்லாப் படிகளிலும் உருண்டு உருண்டு விழுவார். எல்லோரும் பதறி ஆஸ்பத்திரிக்கு தூக்கிச் செல்வார்கள்.

மறுபடியும் பத்து பேர்களுடன் சண்டை போடுவார். எந்த ஒரு சண்டையிலும் நம் கதாநாயகனுக்கு உடலில் ஒரு கீறலோ, ஒரு சொட்டு ரத்தமோ வராது. அவர் சட்டை துளியும் கசங்காது. இவர் ஒரு தட்டு தட்டினால் எல்லோரும் 20 அடி தள்ளி விழுவார்கள். அதைப் பார்த்து  வில்லன் சிரித்துக் கொண்டு இருப்பார். கடைசியில் காதலித்த பெண்ணை மணம் செய்து கொள்வார். 

நல்ல கதைகளுக்குப் பஞ்சம். கதை எழுதுபவர்களுக்கு கற்பனை வற்றிவிட்டது. அரைத்த மாவையே அரைப்பதை தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. இதைப் பார்த்துப் பார்த்து நமக்கும் அலுக்கவில்லை, அவர்களுக்கும் அலுக்கவில்லை. 

பார்க்காமல்  வீட்டில் சும்மா இருக்கவும் முடியவில்லை. பொழுதும் போகணும், டிக்கெட்டுக்கு ரூபாய் 300 செலவும் செய்யணும். வேறு வழி. அதனால் தான் சினிமாவிற்கு பணம் இல்லாமல்  ஏழைகள்  சாராயம் குடிக்கிறார்கள்.

MY DEAR FRIENDS, I MISS YOU

In 1953, when I was 8, my father was transferred to the Vaigai dam. I went to Andipatti, a nearby town, in the project van for my studies. The school was Board High School. I studied there for 3 to 4 years. The school prayer song was " Sangam muzhangum Thiru Madurai"

I met my best friends Srinivasan, Daniel Surendran, Vasudevan, Thangavelu, and Bose there. Gowri, the engineer's daughter, was my best girlfriend. We used to sit together in the van and on her request, I wrote her name on all her books/notebooks since my handwriting was good. 

The standard of Tamil was very good in Madurai district. I had visited Theni, Kambam, Bodi, Periakulam and other wonderful places. During holidays we used to go to KARADU where we inscribed our names on the rocks. We swam in the big KENI for hours. 

We ate KODUKKAPULI and walked back to Vaigai Dam as there was no bus on that route. I still remember the OTHTHAI ADI PULIA MARAM on the way where strong winds collected fine sand on the road. I remember making my first solo journey from there to my village.  

Srinivasan was a good singer. He used to sing the school prayer song. By birth, his left ankle was slightly twisted and he was limping. Thangavelu belonged to the backward community and was very friendly. We all used to sit together for our lunch and shared it. 

I always took curd/sambar rice with vegetables, Vasu always brought Rava upma and Thangavelu brought Kambu Kali or koozhu, a broth-like dish. Seenu was a local boy and he went home for lunch. We had varieties every day and we enjoyed our meal to our heart's content. 

There was a Recreation club at Vaigai Dam and I used to play all games. I was an expert in Carrom. My friend Daniel was short, bulky, wheatish in complexion and jovial. We were always seen together. We used to pluck seat cushion from the school van and made a football out of it. 

We ran a hand-written magazine in Tamil called "KALANJIYAM" and circulated to everyone. His parents were getting milk powder from the US, and whenever I visited their house his mother used to give me a large tumbler of milk. Such a wonderful and affectionate lady. 

Daniel was such a great friend and even now I am searching for him. Can anyone locate him? When I went to his house, his mother used to clean the fish for cooking by rubbing it on the stone to remove the fills. I would sit near her to observe it. She used to chide me for I was a vegetarian. 

My father used to take us to Periakulam to see movies and also to Kodaikanal. Whenever I was at home, I took coffee in a flask to my father's office at 3 PM . At that time, he used to translate to me the story of "TARZAN" that was published daily in the last page of The Indian Express.